De groep allochtone ouderen groeit snel en naar verwachting zal hun beroep op de gezondheidszorg ook steeds groter worden. Om het aanbod aan zorgvoorzieningen aan te laten sluiten bij de specifieke wensen en behoeften van allochtone ouderen is inzicht daarin nodig.
Interculturalisatie is een belangrijke stap in dit proces. Het faciliteren van nieuwe woonvormen en het aanbieden van cultureel passende zorg zijn onderdelen hiervan. Essentieel is het luisteren naar de cliënt en de familie, hem of haar leren kennen in alle aspecten en de opgedane informatie ook echt gebruiken.

Een lange rij van sprekers had ieder een eigen kleurpotlood meegenomen om tot een ideaal eindresultaat te komen. Onder voorzitterschap van ons eigen D66 Tweede Kamerlid Fatma Koser Kaya luisterden we naar de opvattingen van de provincie Limburg en naar een enthousiast praktijkverhaal van een allochtone zorgconsulent. Ook vernamen we de resultaten van een onderzoek, verricht door het Huis voor de Zorg en door de Universiteit Maastricht en konden we profiteren van de ervaringen van een woonzorgcomplex voor de Bredase Turkse gemeenschap.

Uit alle bijdragen bleek dat de belangrijkste problemen voor de Turkse en Marokkaanse ouderen communicatie, informatie, toegankelijkheid en betaalbaarheid zijn.

Aanbevelingen:

* In opleidingen in de gezondheidszorg moet specifiek aandacht worden besteed aan interculturele zorgverlening. Ook bijscholing en training van artsen en andere dienstverleners is een effectief middel, zodat op den duur dit diversiteitsdenken in het beleid van zorginstellingen kan worden geïntegreerd.

* Diversiteit in het aanbod aan hulpverleners bevordert de communicatie en toegankelijkheid. De aanwezigheid van tolken in zorginstellingen kan hier een helpende hand bieden.

* Een allochtone zorgconsulent kan de allochtone oudere extra informatie geven en een brug slaan tussen de arts en de patient. Hij of zij geeft enerzijds voorlichting aan de zorgvrager, maar adviseert eveneens de zorgaanbieder.

* Zelforganisaties kunnen een belangrijke rol spelen in het overbrengen van kennis omtrent Nederlandse voorzieningen. Zij zullen onderling meer moeten samenwerken en vervolgens bruggen slaan naar de overheid en de zorginstellingen.

Tot slot gaf Fatma ons mee dat we met bovengenoemde aanpak een transitiefase ingaan, want op den duur zal aparte begeleiding overbodig geacht moeten worden.